ماه من !

تب کن و در تب بسوز ! این لقمه های نور باید ؛ در حنجره ات را بسوزاند ؛ تا نسوزی طعم

 گوارای عشق خنکت نخواهد کرد ....

 

ای همه من ! به چه خیره شده ای ؟! ماه رخسارش را شاید که ببینی ؛ اما خورشید

نگاهش تو را محو می کند .

 

اما نترس و محو شو تا آن سوی محو ؛ سمت بی سویش را پیدا کنی !





نویسنده : کیا ; ساعت ۸:٠۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۱ آبان ۱۳۸۸